De Geschicht vun „Carol of the Bells“ un wat se uns seggt
En besünner Leed güng de verleden Weken, man uk disse Dage rund üm de Welt. Weer as Flashmob midden in Paris un uk annerswo to hören: „Carol of the Bells“. Man dat Leed, wat wi hüüt as „Carol of the Bells“ kennt, is veel öller as man denkt. Egens kummt dat ut de Ukraine un heet „Schtschedryk“. Dat weer en Volksleed, dat to Neejohr sungen wöör. Dor geiht dat nich üm Wiehnachten, man üm en lütte Swulk, de in en Huus flüggt un gode Narichten bringt: Glück, Segen un en beter Tiet.
1914 hett de Komponist Mykola Leontowytsch dat Leed för en Chor opschreven. En poor Johr later wöör dat ok in Amerika sungen. Do hett Peter Wilhousky denn en ne‘en Text dorop maakt. För em hören sik de enkelten Noten as Klockenlüden an – un so is dor dat Wiehnachtsleed ut worrn, dat wi hüüt kennt.
Ut en Leed över Hopen un Neeanfangen is en Wiehnachtsleed worrn. Un dat passt mehr tosamen, as man eerst denkt: Dat maakt uns künnig, wat Wiehnachten uns seggt. Wiehnachten is nich blots en Fest mit Lecht un Leder. Dat is en Tiet, de uns doran erinnert, dat Hopen ok in düüster Tieden wasst. So as de Swulk in dat Huus kummt un en ne‘e Tiet ankünnigt, so kann ok in uns Leven wat Ne‘es ankamen: Troost, Totroen, Hartenswarmte, dat Beleven vun en gode Gemeenskup.
Dat Leed is för en Chor schreven – nich för een Minsch alleen. Dat maakt kloor: Gemeenskup is wichtig. Keen Stimm driggt dat Leed allennig, eerst dör all tohoop warrt dat stark. So is dat ok mit uns Mensken. Solidorität, Tosamenhoolt meent, dat wi na’n anner kiekt, dat wi mitdreegt, wat för den annern to swoor is.
Dat Klockenlüden in dat Leed seggt uns: Dor is Lecht. Dor is en Lecht, wat uplücht, uk wenn de Welt männichmal lütt un koolt schient. Wiehnachten erinnert uns doran, dat Hopen nich mit Gewalt dorherkummt, ne, ehrder sacht, sinnig – villicht as Klockenlüden, wat liesen anfangt un denn ümmer mehr vun een na den annern wiederklingt, vun Hart to Hart.
Dat Leed „Carol of the Bells“ kann uns seggen: De Welt kann beter warrn, wenn wi tosamenstaht. Wenn wi uns Hopen mitenanner deelt. Wenn wi dat Lecht nich för uns allennig behollt, wenn wi dat wiedergeevt.
So as dör dat Leed „Carol of the Bells“ de Klang vun de Wiehnacht wiedergeven warrt, wiederklingt, so köönt wi as Bunnsraat för Nedderdüütsch den Klang vun de plattdüütsche Spraak mitenanner wiedergeven. Wi köönt ehr överall dor, wo wi sünd, lebennig to‘n Klingen bringen. Dor wüllt wi uk de tokamen Tiet mit een Stimm för instahn.
Moie Wiehnacht un allens Leckerste un Beste för dat ne‘e Johr
Heinrich Siefer, Spreker vun‘n Bunnsraat för Nedderdüütsch
